Το γονίδιο της αμφιβολίας ePUB


Το γονίδιο της αμφιβολίας [PDF / Epub] ☀ Το γονίδιο της αμφιβολίας By Nikos Panagiotopoulos – Natus-physiotherapy.co.uk Στις αρχές του επόμενου αιώνα, ένα αμερικανός βιολόγος, ο Άλμπερτ Τσίμερμαν, ανακαλύπτει το γονίδιο του καλλι Στις αρχές του επόμενου της αμφιβολίας PDF ☆ αιώνα, ένα αμερικανός βιολόγος, ο Άλμπερτ Τσίμερμαν, ανακαλύπτει το γονίδιο του καλλιτέχνη Προτείνει μάλιστα ένα απλό τεστ, με το οποίο μπορεί εύκολα να διαπιστωθεί αν κάποιος είναι γεννημένος δημιουργός ή όχι Ένας πολλά υποσχόμενος συγγραφέας, μπροστά στο φόβο μια πιθανής διάψευσης, παίρνει την απόφαση να ζήσει με την αμφιβολία Αρνείται να υποβληθεί στο τεστ, που έχει φέρει τα πάνω κάτω Το γονίδιο MOBI :Ê στον κόσμο της Τέχνης και όχι μόνο, χωρίς να συνειδητοποιεί ωστόσο, πως μ΄ αυτή του τη στάση καταδικάζει τον εαυτό του σε σιωπή Θα υποστεί τις οδυνηρές συνέπειες της απόφασής του με γενναιότητα και δεν θα το μετανιώσει παρά για μια στιγμή μονάχα, λίγο πριν τον θάνατό του Και τότε θα πιάσει πάλι μολύβι και χαρτί για να πλέξει το εγκώμιο της αμφιβολίας, χωρίς να γονίδιο της αμφιβολίας eBook ✓ μπορεί να φανταστεί ότι αυτή η εξομολόγηση θα οδηγήσει σε μια καινούργια ανατροπή, ίσως ακόμα πιο ηχηρή από εκείνη που προκάλεσε το περίφημο τεστ.

  • Hardcover
  • 184 pages
  • Το γονίδιο της αμφιβολίας
  • Nikos Panagiotopoulos
  • German
  • 17 January 2019
  • 9783379007917

About the Author: Nikos Panagiotopoulos

Νίκος Παναγιωτόπουλος is a της αμφιβολίας PDF ☆ Greek screenwriter, novelist, and short story writer Panayotopoulos studied engineering, but at the same time took drama courses at the Hellenic American Union Initially, he worked as an arts journalist for newspapers, magazines and television Since he makes a living as a novelist and screenwriterPanayotopoulos has been teaching screenwriting in several film schools, seminars and workshops, and, lately, at Το γονίδιο MOBI :Ê the Film Department of the School of Fine Arts Athens University Since he is a senior trainer at the MFI scriptfilm workshopsHe has written screenplays for short films, TV series and feature films In he won the best screenplay award for Truants directed by N Grammatikos at the Thessaloniki Film Festival In he won the first prize in a screenwriting competition with γονίδιο της αμφιβολίας eBook ✓ his screenplay False Alarm, which was produced in dir by K Evangelakou He co wrote The King and The Wake , dir by N Grammatikos, My brother and I , dir by A Kokkinos, and Totally Married , dir by D Indares among othersHis collection of short stories, “The Guilt of Materials” received the Maria Ralli Award for new writers His published novels include “Ziggy from Marfan – The Diary of an Alien” , “The Gene of doubt” , “Icon” which was shortlisted for the National Novel Award, and “The children of Cain” Panayotopoulos's novels have been translated into several European languages In addition, Panayotopoulos has translated into Greek Andrew Crumey’s “Mr Mee”, Philip Roth’s “The professor of desire”, and Jean Echenoz’s “Jérôme Lindon”.



10 thoughts on “Το γονίδιο της αμφιβολίας

  1. Lygeri Lygeri says:

    Αυτό το βιβλίο έπεσε στα χέρια μου μια μέρα που χάζευα τα βιβλία σε κάποιο βιβλιοπωλείο, εντελώς συμπτωματικά. Δεν είχα ξανακούσει τίποτα ούτε για αυτό, ούτε για το συγγραφέα. Με ιντρίγκαρε όμως τόσο το οπισθόφυλλο που αποφάσισα να το αγοράσω. Με μεγάλη μου έκπληξη τώρα συνειδητοποιώ ότι έχω και δεύτερο βιβλίο!!! του ίδιου να με περιμένει!

    Beauty is in the eye of the beholder.
    ...αυτό που κατάφερε εντέλει ήταν να μας γυρίσει πίσω στην εποχή της γόνιμης αμφιβολίας, της κριτικής στάσης απέναντι στο έργο τέχνης.

    Ένα τεστ λοιπόν μπορεί να επιβεβαιώσει - ή όχι - ότι κάποιος είναι προικισμένος με το γονίδιο της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ένας συγγραφέας με αρκετά βιβλία στο βιογραφικό του, κάποια εξαιρετικά και κάποια που δεν έτυχαν των ίδιων διθυραμβικών κριτικών, αρνείται να κάνει το περίφημο τεστ. Κι έτσι δημιουργείται η αμφιβολία, τόσο στον ίδιο όσο και σε αναγνώστες και εκδοτικούς οίκους, για την αξία του. Στο νεκροκρέβατο, ζητάει από το γιατρό του να του κάνει το τεστ, αλλά ο ίδιος δεν κοιτάζει ποτέ το αποτέλεσμα του. Ζητάει από το γιατρό να το αποκαλύψει στο κοινό αφού αυτός έχει φύγει από τη ζωή. Και το βιβλίο μας εξηγεί τους λόγους που το κάνει. Δεν είναι απλώς η βιογραφία του πρωταγωνιστή συγγραφέα, είναι η ανάλυση των ηθικών αξιών του, η αξία της αμφιβολίας και τελικά, ποιος μπορεί να κρίνει με ασφάλεια τι αξίζει στην τέχνη και τι όχι;

    Αν μου έλεγαν ότι Το Γονίδιο Της Αμφιβολίας δεν γράφηκε από Έλληνα συγγραφέα αλλά ας πούμε από τον Roth ( κάπου αναφέρεται μάλιστα ως παράδειγμα μέσα στο βιβλίο) δε θα δυσκολευόμουν να το πιστέψω. Είναι ένα βιβλίο μεστό, πρωτότυπο, μου έλυσε πολλές απορίες σχετικά με το πώς λειτουργεί ο εκδοτικός κόσμος - γκρέμισε και κάποιες αυταπάτες-. Στα συν/πλην η ατμόσφαιρα του βιβλίου που είναι λίγο νοσταλγική και θυμίζει τον προηγούμενο αιώνα, αν και μιλάει για μια εποχή που δεν έχει έρθει ακόμη, γύρω στο 2078. Εντυπωσιάστηκα πολύ από τα βιβλία μέσα στο βιβλίο, αφού ο ήρωας μας δίνει το σκελετό για διάφορα μυθιστορήματα που έγραψε ή σκέφτηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του.

    Σε κάποια αναλαμπή αυτοκριτικής σκέφτηκα ότι έχω δώσει στα πέντε τελευταία βιβλία που έχω διαβασει- Ελλήνων μάλιστα συγγραφέων- πέντε αστέρια. Δεν ξέρω κανέναν προσωπικά, δεν είχα λόγο να το κάνω. Πιστεύω μετά από μια πλειάδα αναγνώσεων, ο καθένας μας σχηματίζει μια όσο γίνεται ασφαλή εικόνα του τι μας αρέσει τελικά και τείνουμε προς τα εκεί με κάθε επιλογή μας - σπάνια θα διαβάσουμε βιβλίο που θα μας βγάλει από το comfort zone μας. Θεωρώ λοιπόν ότι ήταν αποτέλεσμα της προσεκτικής επιλογής. Ίσως σε κάποια από τα επόμενα να βγω τελείως έξω από τα γούστα μου και να δοκιμάσω κάτι εντελώς διαφορετικό. Θα χαιρόμουν να ακούσω τις προτάσεις σας!

  2. Sophia Sophia says:

    Τι πρωτότυπη ιδέα! Η ανακάλυψη ενός τεστ που ορίζει αν είσαι καλλιτέχνης ή όχι και όλες οι συνέπειες σε κοινωνικό, οικονομικό, εκδοτικό, παράνομο και ατομικό επίπεδο.
    Με παρέσυρε στην αφήγηση του, ο ήρωας ένας συγγραφέας που αρνήθηκε να κάνει το τεστ και βλέπουμε πως τον επηρέασε και που τον οδήγησε. Ακόμα και το τέλος έχει ανατροπή κι ας ξέρεις από την αρχή ένα μέρος του τέλους της ιστορίας. Να το διαβάσετε!

  3. Αφροδίτη Μανουσάκη Αφροδίτη Μανουσάκη says:

    Μόλις χτες το τελείωσα και ομολογώ ότι είχα καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο που στηρίζετε σε μια τόσο έξυπνη ιδέα του συγγραφέα για να περάσει τα μηνύματά του και τις απόψεις του για το φλέγον ζήτημα του ταλέντου στην τέχνη. Γεννιόμαστε ή γινόμαστε καλλιτέχνες;
    Ένα πανέξυπνο μυθιστόρημα όπου η ιστορία διαδραματίζετε στο μέλλον. Κάποιος επιστήμονας ανακαλύπτει ένα τεστ DNA που πιστοποιεί το καλλιτεχνικό ταλέντο των ανθρώπων. Είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και πρόκειται για τα φανταστικά απομνημονεύματα ενός συγγραφέα που αρνήθηκε να κάνει αυτό το τεστ με όλες τις συνέπειες που αυτό είχε στην καλλιτεχνική του πορεία. Μέσα από το μυθιστόρημα αυτό περιγράφει όλα τα πιθανά σενάρια για μια τέτοια επανάσταση στον χώρο της τέχνης. Η συμπεριφορά των εκδοτών που δεν νοιάζονται για την πραγματική τέχνη αλλά μόνο για το κέρδος, οι άνθρωποι που παίρνουν την πιστοποίηση του ταλέντου τους αλλά το αφήνουν ακαλλιέργητο και εστιάζουν την προσοχή τους στο κυνήγι της δόξας και του κέρδους, κριτικοί που χρησιμοποιούνται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για να πετύχουν άλλους στόχους και άλλες τέτοιες καταστάσεις που δείχνουν ότι η τέχνη δεν μπορεί να καθοριστεί από την επιστήμη, πολύ περισσότερο όταν ο άνθρωπος δεν είναι έτοιμος για μια τέτοια επανάσταση.
    Διαβάζοντας το κατέληξα ότι το ταλέντο είναι δυνατή, αλλά όχι από μόνη της ικανή συνθήκη για ένα αξιόλογο αποτέλεσμα...

  4. Ελευθέριος Κεραμίδας Ελευθέριος Κεραμίδας says:

    Το βιβλίο ήθελα καιρό να το διαβάσω, βρίσκω το θέμα πολύ ενδιαφέρον (τι θα γινόταν αν υπήρχε ένα τεστ που να απαντάει αν κάποιος έχει ταλέντο ή όχι;) και μου είχε κάνει καλή εντύπωση ο συγγραφέας με διάφορες δηλώσεις του.

    Η γραφή είναι άνετη και οι σελίδες γυρνάνε γρήγορα. Υπάρχουν εδώ κι εκεί μικροατοπήματα, κατανοητό εφόσον το βιβλίο είναι υποτίθεται η βιαστικά γραμμένη εξομολόγηση ενός ετοιμοθάνατου. Δεν υπάρχουν όμως αντίστοιχες στιγμές μεγαλείου, πράγμα που δε στέκει από τη στιγμή που ο ετοιμοθάνατος ήταν ίσως ο καλύτερος συγγραφέας της εποχής του. Σε όσο κακή σωματική και ψυχολογική κατάσταση και να βρισκόταν, ελάχιστο καιρό πριν είχε ολοκληρώσει το αριστούργημά του. Τίποτα δεν έμεινε;

    Πρόβλημα αποτελεί και το συνεχές tell (η περίληψη γεγονότων αντί για την περιγραφή τους). Φτάνει σε τέτοιο βαθμό που εκτός από τον πρωταγωνιστή/αφηγητή υπάρχουν μόνο δύο χαρακτήρες που να αναλύονται και να μιλούν μαζί του. Τον πιο σημαντικό από τους δύο (την Πάτι) τον βρήκα τελείως ψεύτικο.

    Ακόμα χειρότερα, κάθε τόσο εμφανίζεται ένα τρισέλιδο κεφάλαιο πομπώδους ομφαλοσκόπησης, με το οποίο ο αφηγητής προσπαθεί να πείσει τον αναγνώστη πόσο ταλανίζεται από αμφιβολίες. Καθώς αναμασάει τα προφανή, το βιβλίο δε θα άλλαζε ακόμη κι αν αυτά τα κεφάλαια έλειπαν τελείως.

    Ο Παναγιωτόπουλος αδυνατεί να αποφασίσει αν θέλει να γράφει τα ονόματα και τα τοπωνύμια στα αγγλικά ή στα ελληνικά. Στην αρχή διατηρεί κάποιες αγγλικές συμβάσεις για να δημιουργήσει την απαιτούμενη ψευδαίσθηση πως το βιβλίο είναι μετάφραση από το έργο ενός Άγγλου. Στο τέλος όμως το κείμενο είναι γεμάτο αγγλισμούς (αγγλικές εκφράσεις που δεν έχουν αποδοθεί σύμφωνα με το νόημά τους, αλλά λέξη προς λέξη, με αποτέλεσμα να μη στέκουν στα ελληνικά).

    Όλα αυτά μπορεί κανείς να τα παραβλέψει· στο κάτω-κάτω, το θέμα ήταν που με είχε τραβήξει από την αρχή. Ο Παναγιωτόπουλος είναι οξυδερκής και επισημαίνει (πάνω από δεκαπέντε χρόνια πριν) δυο προβλήματα στο χώρο του βιβλίου που σήμερα είναι ευρέως γνωστά:

    - Έβγαιναν και βγαίνουν υπερβολικά πολλά βιβλία, χωρίς σοβαρά κριτήρια ποιότητας, πράγμα που θα οδηγούσε (και όντως οδήγησε) σε κρίση στο χώρο

    - Εκτοξεύτηκε το ενδιαφέρον του κοινού για αυτοβιογραφίες-βιογραφίες-ιστορικά μυθιστορήματα-βιβλία βασισμένα σε «αληθινά» γεγονότα (ο Παναγιωτόπουλος δεν ασχολείται με την αιτία, αλλά ίσως έχει απόλυτο δίκιο ως προς την αφορμή)

    Ο αφηγητής είναι ένας άνθρωπος που αρνείται πεισματικά να υποβληθεί στο τεστ για λόγους ιδεολογίας (θεωρεί πως το έργο του είναι επαρκής απόδειξη των ικανοτήτων του) και το ψυχογράφημά του είναι απόλυτα σωστό και πειστικό. Ειδικότερα η μοναξιά του, καθώς αποτελεί την εξαίρεση. Όλοι οι άλλοι πολέμιοι του τεστ δεν το απορρίπτουν ως ανήθικο, αλλά επειδή θίγει τα συμφέροντά τους (είναι οι καλλιτέχνες που υποβλήθηκαν στο τεστ και απέτυχαν και οι κριτικοί που τους απασχολεί ότι χάνουν όχι τη δουλειά τους, αλλά την ισχύ τους). Ο Παναγιωτόπουλος υπονοεί ότι οι ίδιοι άνθρωποι θα υποστήριζαν το τεστ αν τύχαινε να είναι εκδότες, ενώ ο ήρωάς του όχι, γιατί του το επιβάλει ο χαρακτήρας του.

    Εκεί που χάνει το βιβλίο αρκετά σε ρεαλισμό είναι η τοποθέτησή της πλοκής στα μέσα του 21ου αιώνα, ενώ όλα όσα περιγράφονται (κοινωνικά και τεχνολογικά) δε διαφέρουν σε τίποτα με τον 20ο. Η πραγματικότητα έχει ακυρώσει πολλά από τα περιεχόμενα του βιβλίου (ανθρώπους που συγγράφουν με χαρτί και μολύβι, ανθρώπους που δεν έχουν βήμα λόγου αν δεν τους το δίνουν οι εκδότες και τα έντυπα κ.α.). Δεν απαιτώ από κανέναν συγγραφέα να έχει προβλέψει πριν το 2000 σε ένα του βιβλίο και τη διάδοση του ίντερνετ, και τις φορητές συσκευές με τις δυνατότητές τους, και το ηλεκτρονικό βιβλίο. Αλλά έστω μια υποψία να έχει για ένα από αυτά; Ή να πάρει την απλούστερη δυνατή απόφαση και να πει ανοιχτά αυτό που τελικά περιγράφει: όχι τι θα γίνει αν το τεστ εφευρεθεί σε λίγα χρόνια, αλλά τι θα είχε ήδη συμβεί αν είχε εφευρεθεί πριν εκατό χρόνια. Ούτως ή άλλως, η χρήση του σύγχρονου όρου DNA δεν αλλάζει το γεγονός πως το τεστ αντιμετωπίζεται στο βιβλίο ως μαγική Λυδία λίθος. Το ίδιο μαγικά επιβάλλεται στην κοινωνία (πώς αποδεικνύεις επιστημονικά την ακρίβεια της μέτρησης ενός πράγματος που δεν τεκμηριώνεται το μέγεθός του ή έστω η ύπαρξή του;) και το ίδιο μαγικά αμφισβητείται τελικά όταν προκύπτει ΜΙΑ και μόνο ΠΙΘΑΝΗ περίπτωση λάθους σε ΜΙΑ τέχνη.

    Κι αυτό το δικό μου παράπονο μπορεί βέβαια να το προσπεράσει εύκολα (πιθανώς δίνω σημασία λόγω επαγγέλματος). Δυστυχώς, στο διά ταύτα, θεωρώ αφελή και αδέξιο το χειρισμό της βασικής ιδέας:

    - Πουθενά δεν αναφέρονται οι έννοιες του μεγέθους του ταλέντου ή της εξάσκησής του. Το τεστ απαντάει «ναι» ή «όχι» κι αυτό αρκεί. Δηλαδή, το ίδιο είμαστε όλοι και μάλιστα σε όλη τη διάρκεια του έργου μας – εγώ κι ο Φόκνερ/Μπόρχες/Τζόις/Κινγκ, το ίδιο η πρώτη λογοτεχνική απόπειρα ενός δεκαοχτάχρονου και το «Έγκλημα και Τιμωρία». Μιας και αναφέρεται το DNA στο βιβλίο, ακριβώς αυτό μιλάει για δυνατότητα και όχι για βεβαιότητα. Λέει ας πούμε αν κάποιος θα μπορούσε σύμφωνα με τα γονίδιά του να γίνει πολύ ψηλός, όχι όμως αν είχε να φάει κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του κι αν έφτασε ή όχι στο μέγιστο όριο που θα του επέτρεπε η φύση.

    - Ο ίδιος ο ήρωας/αφηγητής έχει γράψει δυο κακά βιβλία πριν εφευρεθεί το τεστ, πουθενά αλλού όμως δεν αναφέρεται πως δεν είναι όλα τα έργα του ίδιου δημιουργού το ίδιο πετυχημένα. Ο Παναγιωτόπουλος λέει πως θα καταργούνταν εξαιτίας του τεστ οι σχολές δημιουργικής γραφής, αλλά και οι ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ και οι ΕΠΙΜΕΛΗΤΕΣ. Δηλαδή, οι εκδότες θα έβγαζαν στα τυφλά ό,τι και να τους έφερνε κάθε συγγραφέας με ταλέντο, ακόμη και αν είναι κάτι που ξεπέταξε γιατί χρειαζόταν λεφτά. Και θα το έβγαζαν όπως τους το πήγε, με τα ορθογραφικά και τα τυπογραφικά και τις εμμονές του συγγραφέα και τα δυσνόητα σημεία του

    - Πουθενά δε θίγεται το γεγονός πως δεν έχει κάθε μέλος του κοινού το ίδιο γούστο ή το ίδιο επίπεδο καλλιέργειας. Όντως είναι αντικειμενικό αν ο κάθε δημιουργός έχει ταλέντο (έστω κι αν δεν υπάρχει συγκεκριμένο μέτρο), αλλά το γούστο είναι υποκειμενικό.

    - Ο Παναγιωτόπουλος ισχυρίζεται επίσης κάτι που το βρήκα ενοχλητικά ελιτίστικο: οι πραγματικά ταλαντούχοι στον δυτικό κόσμο δε θα ήταν αρκετοί για να στελεχώσουν τη δυτική βιομηχανία του θεάματος! Τη στιγμή που έχει μιλήσει για συγχωνεύσεις και εξαγορές, για μετάφραση όλων των νέων έργων σε όλες τις γλώσσες. Δηλαδή, πόσα βιβλία και πόσες ταινίες θα έπρεπε να βγαίνουν κάθε χρόνο αν ξέραμε ότι ΟΛΑ θα ήταν αξιόλογα; Πόσα θα μπορούσε να καταναλώνει το κοινό; Δεν υπάρχουν, ας πούμε, 10.000 συγγραφείς με ταλέντο σε Ευρώπη και Αμερική συνολικά; Ή δε αρκούσαν;

    - Η επίδραση του τεστ σε άλλες τέχνες πλην της συγγραφής προσπερνιέται μ’ ένα ισοπεδωτικό «ήταν αντίστοιχη»

    Τελικό συμπέρασμα:

    Δεν είναι κακό βιβλίο. Παρ’ όλα τα ελαττώματα που θεωρώ πως έχει, δε θέλησα σε κανένα σημείο της ανάγνωσης να το εγκαταλείψω ή να βρω κάτι άλλο να κάνω για να αναβάλω τη συνέχεια. Απαντάει άριστα στο τι θα συνέβαινε σε έναν άνθρωπο που δε θα δεχόταν να υποβληθεί στο τεστ.

    Αλλά δεν είναι και καλό βιβλίο κατά τη γνώμη μου, γιατί δεν έχει σχεδόν τίποτα να πει επί του βασικού ερωτήματος που το ίδιο ισχυρίζεται πως θέτει: τι θα γινόταν αν υπήρχε ένα τεστ που να απαντάει αν κάποιος έχει ταλέντο ή όχι;

  5. Ioannis Ioannis says:

    Βαθμολογία 7/10. Μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που πραγματεύεται την σχέση τέχνης και επιστήμης, στηρίζεται σε ένα εξαιρετικό εύρημα το οποίο διανθίζει με όλα τα στοιχεία ενός καλού bestseller.

  6. Constantina Constantina says:

    Η ιδέα στην οποία στηρίζεται το βιβλίο είναι πολύ ενδιαφέρουσα.
    Τι θα γινοταν αν η καλλιτεχνική ικανότητα(και πιο συγκεκριμένα η συγγραφική), μπορούσε να προβλεφθεί διαμέσου μιας ανάλυσης DNA;
    Η εκτέλεση παρ'ολα αυτά,δεν μου πολυαρεσε. Ο συγγραφέας έχει πλάσει έναν δικό του, μελλοντικό, κόσμο αλλά δεν κατάφερε να με βάλει μέσα σε αυτόν σε τόσο μικρό αριθμό σελίδων. Θα ήθελα η μετάβαση να είναι πιο ομαλή.

  7. Κωνσταντίνος Τσουρέκης Κωνσταντίνος Τσουρέκης says:

    Μια καλή ιδέα επιστημονικής φαντασίας, τρομακτική αν είσαι συγγραφέας ή εκδότης. Αξίζει να διαβαστεί.

  8. Νικόλας Αλβιώτης Νικόλας Αλβιώτης says:

    Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα είν' ένα viagra πνευματικό!!!
    Ναι, μην γελάτε καθόλου...
    Σοβαρολογώ!
    Σου προκαλεί δημιουργικό οργασμό!
    Σε εμπνέει, σου δίνει ιδέες και λύσεις.
    Με οτιδήποτε κι αν ασχολείσαι: Ποίηση, πεζογραφία, σενάριο, αρθρογραφία, θέατρο, κινηματόγραφο!
    Η επιτομή της δημιουργίας, λοιπόν, σε μιαν υπέροχη, πρωτότυπη ιστορία.
    Άνοιξε μια καινούργια προοπτική σε όλους τους δρόμους τέχνης!
    Όχι μόνον στην πεζογραφία.
    Σας μιλάω εκ πείρας:
    Είμαι ποιητής κι οποτεδήποτε φτάνω σε δημιουργικό αδιέξοδο, διαβάζω αυτό το βιβλίο και δίχως καμιάν αμφιβολία προχωρώ!
    Αχαλίνωτος...
    (Νικόλας Αλβιώτης, Ποιητής.
    27/04/2020.)

  9. Maria (Scratchbook) Maria (Scratchbook) says:

    Ci ho messo un paio di giorni a leggerlo.
    Libro discreto, nessun capolavoro di narrativa ma il meccanismo psicologico che l’autore riesce a mettere in atto è davvero singolare; seguendo le perplessità e le insicurezze di Wright non si può fare a meno di porsi la domanda: io cosa avrei fatto al suo posto?
    Mettendo da parte tutte le critiche più ovvie sull’evidenza che il talento non può essere provato scientificamente, quale sarebbe la scelta giusta da fare?
    Il demone del dubbio, più di Wright, più di Zimmermann, più del test stesso, è il protagonista del romanzo e sono dell’idea che, se un libro riesce a mettere in moto automatismi psicologici di questa portata, qualche sorta di riconoscimento se lo merita.

    Versione completa qui: http://startfromscratchblog.blogspot....

  10. Anca Maria Anca Maria says:

    I like this book.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *